Τον
τελευταίο καιρό (από την επιβολή του
Μνημονίου και έπειτα), στο αντικαπιταλιστικό
κίνημα της Ελλάδας (που πλέον ουσιαστικά
είναι αντιμνημονιακό), παρατηρείται
μια αναζωπύρωση ενός αισθήματος
πατριωτισμού, ενίοτε με ροπή προς τον
εθνικισμό. Πρόκειται για μια κατάσταση
που προϋπήρχε, έστω και σε λανθάνουσα
κατάσταση, αλλά η «μνημονιακή» επικαιρότητα
την επανέφερε στην επιφάνεια, και πλέον
αποτελεί βασικό στοιχείο του αντιμνημονιακού
αγώνα. Σε αυτό, βέβαια, έχουν «βάλει το
χεράκι τους» και οι ισχυρές χώρες (κυρίως
της Δύσης), που τώρα είναι ανάμεσα στους
δανειστές μας, τόσο με τα όσα έλεγαν και
έκαναν σε σχέση με την Ελλάδα πριν την
κρίση και το Μνημόνιο, όσο και τώρα, με
τα όσα αναφέρουν περί «απώλειας της
εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας», τους
ισοπεδωτικούς από μέρους τους
χαρακτηρισμούς για τη χώρα και τους
πολίτες της, τη (μεγάλη) συμμετοχή ξένων
επενδυτών στο ξεπούλημα του δημόσιου
πλούτου της χώρας κ.λπ.
